»Strona główna»Informacje dla pacjenta»Ból dławicowy»Co należy wiedzieć o bólu wieńcowym?
Data publikacji: niedziela, 20 kwietnia 2014
Ból dławicowy
Ból wieńcowy (inaczej dławicowy) jest najbardziej typowym objawem choroby niedokrwiennej serca (czyli choroby wieńcowej). Ból wieńcowy nazywany jest inaczej dusznicą bolesną lub dławicą piersiową.

Kiedy i dlaczego chory odczuwa ból dławicowy?

Ból wieńcowy jest rezultatem niedotlenienia serca, czyli zmniejszenia ilości tlenu dostarczanego wraz z krwią do serca.
Ból pojawia się zazwyczaj w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania serca na tlen, czyli podczas wysiłku fizycznego.
Pacjenci z chorobą wieńcową najczęściej odczuwają ból dławicowy w takich sytuacjach jak:
  • szybki marsz
  • bieg (np. podbieganie do autobusu)
  • wchodzenie po schodach.
Jak rozpoznać typowy ból wieńcowy?

Typowy ból wieńcowy ma kilka cech charakterystycznych, które pozwalają odróżnić go od bólu w klatce piersiowej spowodowanego innymi chorobami (np. schorzeniami kręgosłupa, przewodu pokarmowego lub zaburzeniami o charakterze nerwicowym).

Typowy ból dławicowy:
  • umiejscowiony jest w klatce piersiowej, za mostkiem
  • trwa od kilku do kilkunastu minut
  • może mieć charakter pieczenia, ucisku, ciężaru, rozpierania
  • może promieniować do szyi, żuchwy, a nawet kończyn górnych (ból może obejmować bark, ramię lub dłoń)
  • pojawia się podczas wysiłku fizycznego lub w stresie
  • czasami może być wywołany przez obfity posiłek, niską temperaturę, silne emocje
  • ustępuje w okresie 5 do 10 minut po odpoczynku lub po zażyciu nitrogliceryny (w postaci tabletki lub aerozolu).
Warto wiedzieć!

Jeżeli dolegliwości bólowe pojawiają się przy coraz mniejszym wysiłku fizycznym, lub bez związku z wysiłkiem fizycznym (np. w nocy lub nad ranem), może to świadczyć o tzw. niestabilnej postaci choroby wieńcowej. Niestabilna postać choroby wieńcowej związana jest z dużym ryzykiem zawału serca.

Jakie leki stosujemy w zwalczaniu bólu dławicowego?

W zwalczaniu bólu wieńcowego stosujemy dwie główne grupy leków.
  1. leki o działaniu hemodynamicznym
  2. leki cytoprotekcyjne.
Leki o działaniu hemodynamicznym poprawiają ukrwienie serca. Do tej grupy należą: azotany (np. nitrogliceryna), b-blokery i antagoniści wapnia.
Leki cytoprotekcyjne to nowa grupa leków, które poprawiają metabolizm wewnątrz komórek serca i chronią je przed skutkami niedokrwienia. Do tej grupy należy trimetazydyna MR.

Kiedy należy podejrzewać zawał serca?

W zawale serca dolegliwości bólowe trwają zwykle dłużej i są bardziej nasilone.
Ból trwający powyżej 20-30 minut nakazuje podejrzewać zawał serca.

Ból mogący świadczyć o zawale serca:
  • jest zwykle bardzo silny i trwa od kilkunastu minut do kilku godzin
  • najczęściej ma charakter pieczenia, ucisku, dławienia lub rozpierania
  • zwykle umiejscowiony jest za mostkiem
  • często promieniuje do szyi, żuchwy, karku, obu barków, lewej kończyny górnej
  • bólowi zawałowemu często towarzyszy niepokój, poczucie lęku, osłabienie, poty
  • u niektórych chorych mogą wystąpić nudności i wymioty
  • dolegliwości bólowe w zawale nie ustępują po nitroglicerynie ani po zwykłych lekach przeciwbólowych.
Po wystąpieniu bólu w klatce piersiowej należy natychmiast zaprzestać wykonywania wysiłku.
Jeśli ból nie ustępuje samoistnie, należy usiąść i zażyć dawkę (w postaci tabletki lub aerozolu) nitrogliceryny. Jeśli ból trwa nadal, po 5 minutach należy przyjąć następną dawkę nitrogliceryny. Jeżeli ból utrzymuje się, po 5 minutach kolejną (trzecią) dawkę.
Jeśli po przyjęciu trzech dawek nitrogliceryny ból nie ustąpi, należy wezwać pomoc lekarską!
Ból trwający powyżej 20 minut może świadczyć o zawale serca. Pacjent z podejrzeniem zawału serca powinien w oczekiwaniu na pomoc lekarską pozostać w pozycji leżącej i przyjąć tabletkę aspiryny.

Warto wiedzieć!

Zdarzają się nietypowe objawy zawału np. ból tylko lewej ręki, żuchwy lub w nadbrzuszu.
Czasami zawały przebiegają bez dolegliwości bólowych (tzw. zawał bezbólowy), najczęściej u chorych w podeszłym wieku, z cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym.
Zawał może też objawiać się dusznością, znacznym osłabieniem lub nagłą utratą przytomności.

Powrót na górę strony